Heel veel moeten, doodmoe wordt je ervan!

Ben jij zo iemand die veel MOET, moeilijk stil kan zitten, en inmiddels enorme aversie heeft tegen alles wat maar enigszins in de buurt komt van moeten doen……Gek eigenlijk en ook wel ambivalent. Je vindt het moeilijk niets te doen en tegelijkertijd voel je veel weerstand tegen iets moeten doen….Een strijd in jezelf die je doodmoe kan maken. Herken je jezelf hierin? Ik in ieder geval wel…..

 

De vraag is wat maakt dat het zo lastig voor je is om niets te doen? Wat gaat er dan door je heen? Wat ik vaak zie in mijn praktijk is dat dit een patroon is wat vanuit vroeger/ de opvoeding is ontstaan. Misschien denk je nu….ja ja al weer die opvoeding. Dat klopt! Gedragspatronen ontstaan vaak vanuit de jeugd. Ik benoem dit niet om ouders de schuld te geven of ze verantwoordelijk te maken, we weten allemaal dat zij ook weer producten zijn van hun opvoeding en dat gedragspatronen ook erg tijdsgebonden is.

Een onderliggend patroon kan zijn dat je om de aandacht/ liefde/ goedkeuring van je ouders te krijgen, bent gaan DOEN, in actie bent gekomen. Dit kan zijn in de vorm van pleasen, goed je best doen op school, meehelpen in het huishouden, de verhalen aanhoren van je ouders, clown gedrag om het gezellig te maken…..ga zo maar door. Op dat moment was dat waarschijnlijk heel effectief gedrag. Je werd daardoor gezien, je voelde je belangrijk en kreeg aandacht. En voilà hier is het patroon en overtuiging al ontstaan, bv ; ” ik word lief gevonden als ik mijn best doe”. In nog schrijnendere gevallen kan het zijn dat wat je ook doet, niet helpt om gezien te worden. Gevoelens van machteloosheid liggen dan op de loer! Wat mensen op volwassen leeftijd het voortdurende gevoel kan geven iets te MOETEN doen.

Dit patroon, wat we ook een beschermingsmechanisme kunnen noemen, heet Valse Hoop (Ingeborg Bosch). Door erg je best te doen, hoop je dat er van je gehouden wordt. Het mechanimse pretendeert verbetering, dat het goed komt als je je zus of zo gedraagt. Inmiddels ben je steeds verder van je kern af komen te staan en zie je mogelijk (meestal op latere leeftijd) jezelf gedrag vertonen wat niet bij je past of je merkt dat je doodmoe aan het worden bent.

Je kunt stellen dat je het gedrag vroeger bent gaan vertonen om liefde te krijgen, om de pijn van het gemis van bepaalde basisbehoeften niet te voelen. Als kind kun je dat nog niet aan. Op volwassen leeftijd kun je er voor kiezen om het anders te doen. Lastig soms want………als je nu is even NIETS doet, helemaal NIETS….stel je voor……..wordt er DAN NOG van je gehouden……? gewoon omdat je niets doen, gewoon omdat er van je gehouden wordt om WIE je bent in plaats van WAT je DOET.

Stel je herkent jezelf in dit gedragspatroon, wat kun je dan doen? toch weer iets doen…

 

Het begint bij HERKENNEN dat je dit patroon hebt? Dat jij iemand bent die altijd maar iets MOET. De volgende stap is, het toestaan van het NIETS moeten. Gewoon even niets doen. Waarschijnlijk komen er allerlei gedachten in je op wat je allemaal zou kunnen moeten doen…..etc. Maar stel dat je dan nog niets doet…Waar kom je dan terecht met jezelf?

Als je een patroon doorbreekt, zul je merken dat de onderliggende emoties (waarvoor je dat patroon bent gaan doen) naar boven komen. Kun je die laten zijn? Als je dit beangstigend vind is er niets mis mee om daar hulp van iemand bij te vragen.

En vanuit het niets doen, misschien zelfs vanuit leegte, ontstaat er altijd weer iets! en dat is meer WAARACHTIG, meer kernachtig van jou. Op langer termijn geeft het je meer energie, meer zelfvertrouwen en een meer solide gevoel dat jij ook om van te houden bent, zelf met NIETS doen.

En wie weet…..als je jezelf toestaan NIETS te mogen doen……voel je ook geen aversie meer tegen de dingen die je MOET doen….

 

Liefs,

-Roselie

Doe mee aan de discussie

  1. Marc Bekker

    Dit is op Blog van Marc Bekker herblogd.

    Antwoord

Geef een reactie

X