Het wachten is net zo leuk als de bestemming

Vorige week was ik met mijn familie in de Efteling; het speelparadijs dat echt voor elke leeftijd leuk is. De zon scheen, wat er dan wel voor zorgde dat het druk was in het park. Langere wachttijden dus, en daar in die rijen heb ik mij enorm verwonderd.

Ik sta met mijn neefje Toby in de rij voor ons ritje in de autootjes. Daar in de wachtrij hebben we ons prima vermaakt. Toby heeft op mijn nek gezeten waar de knot in mijn haar een besturingsknop was; alle kanten gingen we op. We deden allerlei kunstjes en spelletjes: de vloer is lava, raden na hoeveel auto’s wij er in zouden mogen, proberen om op het schaduwhoofd van de ander te gaan staan, springen van steen tot steen en natuurlijk aan de rekken hangen. Zo ging het maar door. Eigenlijk was de wachtrij net zo leuk als de attractie zelf.

Wat me in de rij opviel waren de boodschappen die andere ouders aan hun kinderen gaven. “Niet doen! Daar niet heen gaan. Niet onder het hekje door kruipen, anders gaan we uit de rij! Nee dat kan jij niet… Nou even rustig, gewoon wachten. Nee dat mag niet!” De kinderen werden dan maar zoet gehouden met snoep. Begrijp me niet verkeerd: snoepen is ook heel lekker. Maar ik vond het opmerkelijk om al deze beperkingen te horen. Creativiteit en speelsheid werd niet gestimuleerd en sterker nog: verboden. Wachten mag niet leuk zijn, het mag pas leuk zijn daarginds, als we ons doel bereikt hebben. In de tussentijd genieten we niet, lopen we in het gareel en kunnen we alleen nog maar focussen op hoe lang het in hemelsnaam duurt totdat we er zijn. En in de attractie moet het dan wel gebeuren, want we hebben al zo lang gewacht. Wat voor boodschap geef je hiermee aan je kinderen?

En Toby en ik? Volgens mij zijn we niemand tot last geweest. We hebben genoten, gespeeld en er ontstond van alles door de omgevingselementen mee te laten spelen. We hebben plezier gehad en waren open waardoor we uiteindelijk nog meer konden genieten van de autootjes.

Blijf spelen als een kind en verwonder je over wat er kan ontstaan!

Liefs Roselie

Doe mee aan de discussie

  1. Yvonne de Nijs

    Klopt! Ik ken die boodschappen ook van vroeger. Het remt je in je spontaniteit. Nu ben ik nog steeds zo: mag dit wel? Kan dit wel? Wat als?
    Veel te voorzichtig dus… en dan is het moment al lang weer weg.

    Antwoord
    • Roselie Prinssen

      Hoi Yvonne, ja heftig he. Ik schrijf in mijn volgende blog dat ik zelf ook die reacties heb gehad (had ik eerst niet eens door). Alles maar in het gareel, zoals het hoort, het moeten werd geboren. Gelukkig ben ik nu ook weer meer vrij in mijn beweging. Fijn dat het bij jou ook weg is, lekker jezelf zijn. Bedankt voor je spontane reactie 😉

      Antwoord

Geef een reactie

X